خنثی

امشب دوباره بعد ازمدتها چیزیم میشود. همه چیز دست به دست هم دادند که حواسم را بِرَمانند و مثل شکارچی خونخواری به جان «یاد»های فروخفته در زیر زمین های ذهنم بیندازند.«هِی هِی» این آواز ِشور و آن ناله ی سه تار هی از نوشتن منحرفم میکنند. اما امشب از آن شب هاست که باید حرفی زد باید چیزی گفت.
از یادهای فرو خفته گفتم.تازه می فهمم که انگاری هر کدامشان جان دارند ، در من زندگی می کنند و شخصیت هایی جدا از وجود من هستند. فقط نمیدانم که چرا اینها هم مثل لکاته ها به پر و پای آدم می پیچند ... احتمالا از حرکت رو به جلو و بی اختیارم در زمان هراسیده اند چرا که هر بار جلوتر رفتم بیشتر فراموششان کردم و آنها هم بیشتر خشمگین شدند... اما شاید تشبیه اینها به لکاته ظلم بی انتهایی به ایشان باشد. شاید دختران نو بالغی هستند که حسرت نوازش و شنیدن حرفی عاشقانه را با رنج گذر زمان در هم آمیخته می بینند و این عذابشان را بیشتر می کند.
کاش دستم به یکی از دخترهایی که در زندگی برایم کم وبیش مهم بودند می رسید و من هم بر خلاف دفعات قبل از احساسم با ایشان می گفتم.می گفتم که دوست دارم بنشینم و از نگاه کردن به ظرافتهای بدنشان لذت ببرم، اما همزمان هم فهمانده شود که این اغنا، این ارضای روحی ،از زیبایی وجود من سرچشمه گرفته و این من هستم که زیبایی ذهنم را به تن این جلوه ها پوشانیده ام .
در زندگی هیچ احساسی عمیقتر از «خنثی» بودن نیست. «خنثی» روی هیچ سکه ای نیست که پشتی داشته باشد.خنثی تنهاست.خنثی حسی تنها و مجرد است. بالاترین لذت ها را از پیش پا افتاده ترین چیزها به انسان هدیه می کند . خنثی فرشته ی درون فاحشه ای را بیرون می کشد و می نمایاند و خوشی حاصل از آن را بر فراز جهان می پاشد.

{.....}

*بعضی اوقات باید نوشت... با این توجیه دست به قلم می برم . افتخارم این است که پنجره ی اتاقم - که رو به کوچه ی پشتیست- تا نیمه های شب نور ِ روز ِ قبل را به بیرون استفراغ می کند.
*دیشب یاد فیلم «کوایدان» افتادم.تا صبح خوابم نمی برد. بچه بودم . هر بار آرزو می کردم فقط کاش یک ثانیه بیشتر فیلم به درازا می کشید.اما صدای غریبی ناگهان می گفت که نویسنده ی داستان در این لحظه مرده و اینکه قضیه ناتمام مانده. حتی برای چندمین بار؛ فیلم که به لحظات آخر می رسید نیم خیز می شدم. داستان مردی که در فنجان آب دیده میشد به یکباره تمام می شد.
*خیلی کم از دوران کودکی به یاد دارم.فکر کردم فیلم را به عنوان تکه ای از خاطرات دوران کودکی پیدا کنم و به حافظه ام الصاق کنم. این ناتمام ماندن خود بزرگترین ترسها ست.
*امروز در محوطه ی جایی که فرهنگسرا نامیده می شود نشسته بودم.زن میانسالی آمد و کنارم نشست.بی مقدمه سوالی پرسید. جواب دادم.ولی سوال دوم باعث شد که به چشمانش نگاه کنم.مصرانه و غیرطبیعی می خواست سر صحبتی را باز کند. جواب سر بالا دادم و ترسیدم و بهانه آوردم و رفتم.

{.....}

1.با شکم سیر و دل خوش که نمی شه شکوائیه به عالم نوشت.با دل خوش تو رویاهام قدم می زنم جایی که هر وقت چشمات رو میبینم تأئیدم می کنند و هر وقت که اراده می کنم مال منی.
2.تو خیابون با خانوم ِ "..." راه می رم و هنوز وقتش نشده که به ارگانهای بدنم اعلام کنم ایشون معشوقه ی جدید من هستند و قراره که عمری رو هم با ایشون سر کنم."خیلی خوشگله "جمله اییه که از درونم می شنوم اما موجود ترسویی هست که باز رأیم رو میزنه.باز هم تاخیر می اندازم.
3. سرم رو بالا گرفتم،خیلی بلند بود.زنگ زدم .رفتم تو.سوار آسانسور شدم .طبقه ی 30ام.درب باز شد روی مبل نشسته بود با وقاری که من هیچ وقت نخواهم داشت.تو اتاق قدم زدم و از پنجره پایین رو دیدم هرگز همچین صحنه ای ندیده ای. راحت نشسته بود .اضطراب قلبم رو می درید .گفتم :«اسمم خورشیده».گفت :« وقتی مستم ،صبرم رو آزمایش نکن ».
4. تو خیابون بالایی با خانوم "..." خداحافظی کردم.به سمت خونه می رفتم . بسیجی ها تو خیابون بودند .چراغ قوه هاشون رو مینداختن تو ماشین بچه های خوب شهر .یکیشون برگشت تو چشمام نگاه کرد .سوارم کردن .یه ساعت بعد تو پایگاه بسیج یه دندونم لق شده بود.چند تایی مشت و لگد به من زد.بعد از یک ساعت کتک خوردن یه کم خسته شده بود . صورتش رو نگاه کردم و فکر کردم چه رفیق خوبی .خیلی بهش عادت کرده بودم. نمی دونم اگه از اتاق بره بیرون چی میشه ولی آرزوم اینه که بمونه وانتقامم رو از خودم بگیره.
5.خانوم ِ "..." پرچم سبز انداخته دور گردنش .میگه:« درستش میکنیم».
می گم:« ای بابا 4 سال دیگه من 27 سالمه.»

{.....}

بند 1:مدتی بود که نمی نوشتم ، چشمه ی ذوقم نخشکیده بود ولی ایده هایی که پیش از خواب به ذهنم خطور میکرد تا صبح همان جا - در ذهنم - فراموش میشد و رنگ فردا را نمی دید .آنی که درونم نشسته و از ناخودآگاهی ِ من تغذیه می کند شب ها هوشیار است. گاهی آنقدر در هم می پیچیم که خود من هم تشخیص نمی دهم دو وجود جدا هستیم.چیزی شبیه اوج ِجنون آمیز آن هم آغوشی که انسان ها آرزویش را با خود به گور می برند. اما تابش اولین پرتوهای نور از میان روزنه های ریز ِ پرده های ضخیم ِ اتاقم همه چیز را به هم می ریزد و از هم وامی کَندمان*.دوباره روز از نو. خسته و لهیده گوشه ای رهایش میکنم. بیرون ، ماشین ِ شهر در کار است. دیدن اولین اشعه ی آفتاب محرک ِ انکار ِتمام شب و تمام شبهاست . تمام روز را به امید رسیدن به هوایی ابری و یا شبی فرومایه می گذرانم.
بند2:از دوستی شنیده بودم چیزی هست به نام «سرباز معلم». سربازی که به روستاها و مناطق دور افتاده- که با وجود قطار و هواپیمای مافوق صوت هنوز دور افتاده هستند- سفر میکند و به دانش آموزان درس می دهد. برای دقایقی هوش از سرم برده بود. عجب حالی بود. برای لحظه ای پرواز کردم به همان روستای دورافتاده. بچه های آفتاب سوخته ریز و درشت سرِ کلاسم بودند و از چشمانشان معلوم بود که تمنای این دارند که سواد یاد بگیرند.همان که ننه و باباهاشان همیشه حرفش را می زدند. شروع کردم و گفتم.گفتم که آن طرف کره ی زمین موشک هست که آدم ها را یک راست به فضا می برد و روی ماه می نشاند. گفتم که قبلا دنیا چه خبر بوده و الان چه خبر است. رضایت باعث شده بود که خون در رگهایم سریعتر بدود.رو به تخته سیاه کردم و خواستم بنویسم. گچ نبود. نمی توانستم جلوی تبسم ِ ناشی از رضایتم را که حالا خنده ای دیوانه وار شده بود بگیرم.همانطور رویم را از تخته به سمت کلاس برگرداندم... بچه ها مرده بودند.

*(va mikanad)

کوتاه و بی حوصله

تو راه از خستگی به خودم می گفتم برسم خونه یه سره می خوابم تا صبح. شام خوردم و رفتم بخوابم. چند تا غلت زدم ،کمی فکر و دوباره کمی فکر. بهتره چیز جدیدی بنویسم ازآخرین نوشته یه هفته میگذره ، شاید چیزی به ذهنم داره میرسه که اینجور منو از بساط خواب بیرون کشیده.
از رخت خوابم زدم بیرون. لخت ، برهنه ، عریون... سرمای عجیبی تنم رو می گزه. باید چیزی بنویسم .خنکی رو هنوز احساس می کنم اما خسته نیستم ...
روی تختم خوابیده ،با چهره ای آشنا و معصومیتی ازکف داده. دوست دارم مرده باشه... راحت می زارمش .رو به صفحه ی مونیتور بهش پشت میکنم و شروع میکنم به نوشتن:
«مدتیست که می خواستم بنویسم ولی امانم نمی داد. من هیچ وقت آنقدر قوی نبوده ام که بتوانم برای همیشه از شرش خلاص شوم ، اصیل ترین آرزوی من و آروزی خودش...»
بسه ، بقیش رو شاید یه شب دیگه نوشتم ،نمی تونم خیلی طولانیش کنم ، راضیم نمیکنه ولی نیازم رو تا حدودی بر طرف می کنه شاید فقط به درد همین هم بخوره. بهتره برم بخوابم . به این کار داریم عادت میکنیم ؛ هردومون.
راحت تر می خوابیم.
.
.
.
ساعت داره می گذره . الان راحت ترم. هر وقت که این کار رو میکنه راحت تر میشه خوابید ... هم خودش ، هم من.

در باب تغذیه

اگه تا حالا به این نتیجه نرسیدی که بود ونبودت فرقی به حالِ ِدنیا نداره باید غذاهای دریایی بیشتر مصرف کنی.

مَرد

اسم عکس رو گذاشتم «مَرد» ، نمی دونم چرا ولی همینه که هست.

استفراغات مغزی

دوستی می گفت فلان جمله که فلان جا گفتی ملیح بود و مایه ی خنده شد، عرض کردم اینها استفراغات مغزیست، فرمود :« والله که ما " گ و ه ِ" زنبور را می خوریم و میگوییم عسل .»

حاضر ِ غایب

هرگز حدیث حاضر ِ غایب شنیده ای
من در میان جمع و دلم جای دگرست

دفتر صد برگ

در شرح ِحال ِ نسل ِ ما همین تصاویر خود گویاست.














«و در این نشانه هاست برای آنان که اندیشه می کنند»

حس

پیش ترها راه که می رفتم ، حرف که می زدم ، نگاه که می کردم ، دوست که می داشتم حضورش را پشت سرم حس میکردم . صدای دم گرمش را می شنیدم.
زندگی پیش می رفت بی حس و کرخت . . .
حال که دیگر نیست انگار اثر داروی بیهوشی از بین رفته . احساس ِ تلخ ِ بودن ِ روی تخت بیمارستان را تلقین می کند وقتی بیدار شده ای و اطرافت همه آرمیده اند . همه جا سپید است.
من بیدارم، رفیقی نیست . . .
رویاها یکی یکی از جلوی چشمت رژه می روند . تلاش می کنی و آدمهای توی اوهامت را بازمی یابی همان ها که الان لحظه ای با دست پس می زنی و با پا پیش می کشیشان.
روی تختم نشسته ام.ناله ای می کنم که پژواکش از قعر اتاق ِغرق در نور صدای زوزه ی سگی را تداعی میکند. همه در خوابند. اما مهیب تر از این نور محض ندیده بودم.
دوباره سرو کله ی آدمها پیدا شده . . .
گاهی نوازششان می کنی ، گاهی سعی می کنی دورشان کنی و نعره می کشی و باز صدای زوزه ی زار ِ سگ را دوباره می شنوی.از این تکرار خسته ای . تکانی می خوری. باید از اینجا بیرون رفت اما چگونه وقتی بدنت خواسته ات را اجابت نمی کند.
از نور، از سفید پوشان ِ مرده ی روی تخت ها ، از آن اوهام و آدم هایش ،متنفرم . . .
من بیدارم ، رفیقی نیست ،جنبنده ای نیست ، خدایی نیست . . .

فردایی بهتر

داشتم فکر می کردم که اگر از فردا حکومت ایران به یک باره دموکرات شود و تمام آزادییهای ممکن به ملت عزیز داده شود، این مردم ایران انجام چه کار مفیدی را آغاز خواهد کرد.

پیام: این چار تا آزادی خواهی هم که داریم یه چیزیشون میشه.آقا ول کن برو سراغ کارت ، این مردم و میراث متعفنشون رو بذار به حال خودشون...

شاعر

خداوندا شاعران خوب که مردند
شاعران زنده را هم بمیران

حافظه

یادت هست گوشه ی حیات هتل رجایی ، که کم کم داشت مدرسه می شد ، زنگ تفریح چه غوغا بود از مشاعره ی ما ، آخر سر هم یکی بعد کلی وقت می باخت... آخه هر کی هم می باخت سر یه سری حرف مزخرف بود ... غ ، ژ ، ث.... حتی ملنگ ترین شاعرا هم با این حروف شعراشونو شروع نمی کردن. بعدشم کلی بحث می کردیم سر شعرای اون شاعره... اسمش چی بود؟ آها "رومی"... که منظورش از این بیت کوانتوم فیزیک بوده یا وحدت وجود.چشمه ی ذوقی بود و معرفتی که ساخته بودیم، همین جوری کوه رو چسبیده بودیم میرفتیم تا قله.. که اصلان یادم نیست چی شد تلپ پرت شدیم پایین.
یه موقع هایی هست که سرت گرم کاریه یه هواز جا می پری که :«اِ اِ...من این صحنه رو قبلا دیده بودم ، یه جایی... نمی دونم» بعدش که این لحظات عجیب یه چند ثانیه طولانی میشن همون موقع میگی بذار عوضش کنم ؛ یه تصمیم ناگهانی میگیری اما بازم می بینی که مثل همون که قبلا تو رویا یا چه میدونم تو هر چی دیده بودی از آب در میاد...انگار نمیشه ازش در رفت.
دارم به کتابام نگاه میکنم اسم نویسنده ها رو می خونم . این کتابا رومن قبلا زندگی کرده بودم ولی الان اصلا یادم نمیاد چی توشون بود. فقط وقتایی که مسیر زندگی رو به سمت گور میری میگی اینا رو یه جا خونده بودی... یکی تعریف کرده بود... مثلا تو این یکی کتاب... کامو ... درست مثه همون رویاهای صادقه یا هر چی که اسمشو میذاری... منتاها خیلی جدی تر.. بحث کل زندگیه که تو قبلا خوندی که قراره چی بشه و فقط یادت نیست... همون طور که اون اشعار، همون طور که اون گذشته رو یادت نیست...

زندگی ِسگی

غریزه افسارمان را بدست گرفته و می دواند. هر بار فکر میکنم این زندگی چه چیز به من اهدا کرده یا خواهد کرد به جوابی نمی رسم. اصلا مگر روزها چه کار می کنم که تا سر برمی گردانم شب فرا رسیده.درست مثل سگی که هربار می دوید تا استخوان پرتاب شده را برای صاحبش باز آورد و نمی دانست چرا .من هم دنبال زندگی پوسیده ام سگ دو میزنم.صدایی از درونم نعره می زند:
"لعنت بر تمام روزهایی که افکار جدید ذهنت را می آکند.
لعنت بر آن لحظه که تصمیم جدی گرفتی مسیر مبهم زندگی را عوض کنی.
.
.
.
لعنت بر تو."

غزه

حالم را به هم میزنی وقتی خشمت را به هوا خواهی از مردم غزه می بینم.
وقتی اصلا نمیدانی که نسل کشی در آفریقا جان هزاران نفر را گرفت.
وقتی نمی دانی ارتشیان روس به زنها در چچن تجاوز میکردند و می کشتندشان.
وقتی اصلا نمی دانی همین بغل گوش خودمان ، در همین خاک ویران ده ها غزه هست.
وقتی خوشحال می شوی که بمبی در اتوبوس مهدکودکی اسراییلی چندین صهیونیست را به هلاکت می رساند.
وقتی اگر دلقک های صدا و سیما نبودند اصلا نمی دانستی غزه کجاست.
جهل تو مردم غزه را می کشد نارفیق....

ملت ،ملیت ،خوابگرد ها

داشتم نگاه می کردم به ملت هایی که سرشان به تنشان می ارزد. چه قدر دانشمند و مهندس وفیلسوف در این آلمان فسقلی هست. یا در فرانسه مورد آخر (فیلسوف) را حذف کنید جایش بگذارید «ادیب»....اگر مثل من یک نگاه سطحی به این ملل مذکور بیاندازید، درخواهید یافت که پیدا کردن یک جهتگیری خاص درآنها سهل است.گویی بخش اعظم ملت چو پیکانی هدفی را نشانه رفته و سوی آن می تازد. ولی با این همه زندگی در این« ملک خراب آباد* » هنوز نفهمیدم این ملت ایران چیست،کجاست، دنیا را چگونه می بیند و اصلاً چه می خواهد.
*پاورقی: بیچاره حافظ که به کنایه به دنیا خراب آباد می گفت والبته حق هم داشت چه می دانست روزی در دنیا جنبش فمینیسم سر برخواهد آورد.

غریزه

دیروز از فرط انرژی انباشته تو مغز و بدنم ، تصمیم گرفتم عین سگ ِهار برای بعضی چیزها بجنگم هر چند که پوچ بودنشان برایم آشکار است. از دیروز تا حالا کلی انرژی مصرف کردم . جواب داد.به همین زودی. نمی دانم اگر ادامه بدهم مجبورم کسی را گاز بگیرم یا نه.

تنهایی ِ تنها

اینجا یه کوه کار ناتمام دارم. خروار خروار آرزوی لهیده. روزی که نقشه ی فتوحاتم را می کشیدم از مغزم هم نمی گذشت که قرار نیست حتی مرزهای خودم را هم بشکنم. تازه بعد از این همه غرغر سر ِکائنات دارم طعم تنهایی را می چشم. تنهایی پر از سروصدا.تنهایی پر از دوست و رفیق. تنهایی با وجود پدر و مادر.
ولی یک چیز من را به دنبال خودش می کشاند.همان چیز من را زنده نگه داشته . همان چیز وسوسه ام میکند. چیزی که تا حال نداشته ام: «تنهایی ِتنها».

خبر

راستی بیست و دو ساله شدم . . . ها ... نمیشنوم .. .. چی .. .. به« اَسفَلُ السافلین» که بیست و........